Ik ben Henk.
En ik dacht altijd dat er iets mis met me was.
Te veel dingen interessant. Te veel verbanden zien. Te veel vragen. Te weinig tevreden met simpele antwoorden.
Het duurde 40 jaar voordat ik begreep: dat is niet het probleem. Dat is precies wat ik te bieden heb.
Dit is hoe ik hier kwam.
Ik begon tussen kabels en servers. Field engineer. Support engineer. Softwarebeheerder. Datacenterarchitect.
Mijn baan was: systemen begrijpen. Storingen oplossen. Patronen herkennen in logs die anderen niet zagen.
Ik was er goed in. Te goed eigenlijk.
Want wat ik zag was: de techniek was nooit het probleem.
Het was altijd de mens.
Miscommunicatie. Aannames. Verborgen agenda's. Iemand die niet durfde te zeggen wat hij wist. Iemand anders die niet wilde horen wat ze hoorde.
Perfecte systemen faalden door menselijk gedrag.
En daar begon mijn echte werk.
Ik werd escalatiemanager voor Noord-Europa en in de VS.
Mijn taak: de problemen oplossen die niemand anders kon oplossen.
Maar het ging niet om techniek. Het ging om:
Ik was de persoon die werd gebeld als alles vastzat en niemand wist waarom.
En ik zag altijd hetzelfde patroon:
Het probleem was nooit het probleem.
Het probleem was wat mensen niet zagen, niet zeiden, niet durfden te erkennen.
Dus ging ik dat onderzoeken.
Ergens in die jaren stuitte ik op het werk van Shell's interne antropologen uit de jaren 50.
Zij hadden iets ontdekt dat niemand hardop zei:
Mensen worden niet gestuurd door logica. Ze worden gestuurd door onzichtbare culturele patronen.
Hoe je groep definieert wie je bent.
Hoe taal je werkelijkheid creëert.
Hoe wat "normaal" is in jouw context compleet onbegrijpelijk is voor iemand anders.
Dit opende alles.
Ik verdiepte me in groepsdynamica en persoonlijke leerstrategieën bij het Institute of Social Engineering.
Ik leerde Kepner-Tregoe: het rationele denkmodel uit RAND Corporation dat me leerde problemen te ontleden als een chirurg.
Maar er miste iets.
Te veel ratio. Te weinig hart. Te veel denken. Te weinig voelen.
Ik kon systemen analyseren. Maar ik kon mensen niet aanraken.
Dat veranderde toen ik Miksang ontdekte — contemplatieve fotografie.
Kijken zonder oordeel.
Zien zonder denken.
Aanwezig zijn in wat is, zonder het te benoemen of vast te houden.
Meditatie in actie. (Chögyam Trungpa)
Voor het eerst in mijn leven stopte het denken. En begon ik te voelen.
Rechterhersenhelft. Stilte. Contact. Essentie.
En daar, in die stilte, vond ik de Dao (道).
De Dao leerde me wat ik mijn hele leven verkeerd had gedaan:
Ik probeerde alles op te lossen door harder te denken.
Maar sommige dingen los je niet op door harder te duwen.
Je lost ze op door uit te lijnen met wat er al is.
Wu Wei — handelen zonder te forceren.
Ziran — wat natuurlijk klopt.
De drie schatten — compassie, eenvoud, bescheidenheid.
Cyclisch denken in plaats van lineair.
Het seizoen volgen in plaats van het weer forceren.
Bewegen tussen hemel en aarde, tussen Yang en Yin, tussen doen en zijn.
En plots had alles een plek.
De analyse van Kepner-Tregoe. De intuïtie van Miksang. De culturele patronen van Shell. De compassie van de Dao.
Ik hoefde niet meer te kiezen.
Ik kon alles gebruiken.
Want ik ben geen specialist. Ik ben een integrator.
Coaches hebben een methode. Een model. Een stappenplan.
Dat heb ik niet. En dat wil ik niet.
Want elk mens is anders.
Elk probleem is uniek.
Elk moment vraagt om iets anders.
Wat ik wel heb:
Een bibliotheek van denkkaders.
Kepner-Tregoe voor analyse. Compassionate Inquiry voor trauma. BaZi voor patronen. Dao voor uitlijning. Groepsdynamica voor context. I-Ching voor timing.
En de vaardigheid om te voelen wat dit moment nodig heeft.
Soms ben je analytisch bezig.
Soms gaan we naar de emotie.
Soms moet het trauma gezien worden.
Soms is het antwoord: niets doen en uitlijnen met wat is.
Ik volg niet een script. Ik volg het gesprek.
Ik heb een Xin Metal Day Master met een dominante "Hurting Officer matched with Resource" patroon.
Voor wie het begrijpt: dit betekent exceptionele intelligentie die via traditionele wijsheid wordt gekanaliseerd. Scherp analytisch vermogen met een natuurlijke neiging tot non-conformisme en diepgaand doorvragen.
Voor wie het niet begrijpt: ik zie verbanden die anderen niet zien, en ik vraag door waar anderen stoppen.
Dit is geen talent. Het is hoe mijn brein werkt.
En het duurde 40 jaar voordat ik begreep dat dit geen fout was, maar juist de gave.
Ik ben 63. Ik heb 40+ jaar besteed aan het begrijpen van systemen — technische, menselijke, culturele, filosofische.
Ik beweeg tussen werelden:
Ik ben wat je noemt een transversaal denker.
Iemand die over grenzen heen kijkt.
Die verbindingen maakt die anderen niet zien.
Die complexiteit kan vasthouden zonder erin te verdrinken.
En dat is wat ik aanbied: die manier van kijken. Die manier van denken.
Niet als methode. Maar als ruimte.
Voor mensen zoals ik vroeger was: te veel denkend, te veel vragend, te veel ziend.
Voor mensen die vastlopen omdat ze te helder zien.
Voor mensen die weten dat het antwoord niet simpel is.
Voor mensen die intuïtief voelen dat er meer speelt dan wat zichtbaar is.
Voor polymaths — mensen met te veel interesses, te veel talenten, te veel opties.
Voor mensen die geen coach willen die zegt wat ze moeten doen.
Maar een denker die met ze meedenkt.
Een spiegel. Een sparringspartner. Een getuige.
Iemand die begrijpt dat de weg naar helderheid door complexiteit loopt, niet eromheen.
Geen intake. Geen formulieren. Geen verplichtingen.
Je neemt contact op.
We spreken af — bij jou thuis of op een plek waar je je veilig voelt.
Het gesprek duurt ongeveer twee uur. Soms langer als de diepte erom vraagt.
Ik plan bewust één gesprek per dag.
Zodat ik volledig aanwezig kan zijn. Volledig beschikbaar.
Geen agenda. Geen haast. Geen script.
Gewoon: dit moment. Dit gesprek. Deze mens.
En we zien waar het naartoe wil.
Henk Melching.
Datacenterarchitect die menselijke systemen interessanter vond dan technische.
Escalatiemanager die ontdekte dat problemen nooit zijn wat ze lijken.
Rationalist die de Dao vond.
Analyst die leerde voelen.
Polymath die vrede sloot met zijn eigen complexiteit.
Gesprekspartner.
Niet omdat het een vak is.
Maar omdat het is wie ik ben. Geen pose. Geen marketing. Gewoon: dit.
