Je denkt te veel. En dat is precies het probleem niet.
Er zijn twee soorten mensen die vastlopen:
De eerste soort denkt te weinig.
Die hebben een coach nodig. Iemand die hen helpt om stappen te zetten, doelen te bereiken, vooruit te komen.
De tweede soort — jouw soort — denkt te veel.
Jullie zijn de mensen die tien scenario's tegelijk zien. Die de patronen herkennen die anderen over het hoofd zien.
Die weten dat het probleem niet het probleem is, maar het symptoom van iets diepers.
Die genoeg hebben gelezen, gehoord en gedacht om te weten dat de simpele antwoorden niet werken.
En nu zit je vast. Niet omdat je niet weet wat te doen. Maar omdat je te veel weet.
Alle opties. Alle consequenties. Alle nuances. De paradoxen die niemand hardop durft te benoemen.
De spanning tussen wat moet en wat kan. Je hebt geen coach nodig die je vertelt hoe.
Je hebt een denker nodig die met je meedenkt.
Dit is geen coaching. Dit is niet therapie.
Dit is iets dat we niet meer een naam hebben gegeven omdat we het zijn vergeten: een gesprek met iemand die begrijpt hoe complexe geesten werken.
Geen methode. Geen stappenplan. Geen "dit moet je doen."
Wel:
Ik ben geen specialist. Ik ben een integrator.
Ik beweeg tussen Oost en West. Tussen ratio en intuïtie. Tussen systeem en mens. Tussen wat je weet en wat je voelt maar niet kunt benoemen.
Hoe dit werkt (of juist niet werkt). Geen vaste structuur. Geen vast script.
Ik luister naar waar het gesprek naartoe wil.
Soms gaan we analytisch te werk: we ontleden denkfouten, cognitieve vooroordelen, de constructies die je gevangen houden.
Soms gaan we dieper: naar het geheugen van je lichaam. Naar het kind dat rond 4 a 5 jaar was toen het leerde dat veiligheid betekent dat je alles beheerst.
Naar de plek waar woorden stoppen en alleen aanwezigheid werkt.
En ja, ook voor mensen die gewoon even willen sparren over een idee, een keuze, een vraagstuk. Niet alles hoeft diep. Soms is helderheid genoeg.
Wat je krijgt (en niet krijgt)
Het resultaat?
Mijn loopbaan begon tussen servers en kabels. Storingen oplossen. Systemen begrijpen.
Datacenterarchitect. Escalatiemanager voor Noord-Europa en als escalatiemanager 'gevoelige zaken' in de VS.
Maar het interessante was nooit de techniek.
Het was wat er gebeurde als systemen faalden: hoe mensen onder druk reageren. Hoe belangen botsen.
Hoe miscommunicatie systemen kapot maakt die perfect ontworpen waren.
Ik ging van storingen diagnosticeren naar patronen herkennen.
Van Kepner-Tregoe (rationele probleemoplossing vanuit de studies van de RAND Corporation) leerde ik denken als een ontleder.
Van Shell's antropologen leerde ik hoe groepsculturen onzichtbaar je denken en handelen sturen.
Van het Dao leerde ik dat niet alles opgelost hoeft te worden — soms moet je alleen uitlijnen met wat is.
Van compassionate inquiry leerde ik dat de weg naar heelheid door kwetsbaarheid loopt, niet om het heen.
Ergens in die reis werd ik dit: iemand die tussen werelden beweegt en verbindingen maakt die anderen niet zien.
Dat is wat ik doe. Niet omdat het een vak is.
Maar omdat het is wie ik ben.
We spreken bij jou. Of op een plek waar je je veilig voelt.
Een gesprek duurt ongeveer twee uur. Soms langer als de diepte erom vraagt.
Ik plan bewust één gesprek per dag. Zodat ik volledig aanwezig kan zijn.
Volledig beschikbaar. Zonder agenda. Zonder haast.
Geen intake. Geen trajectory. Geen verplichtingen.
Gewoon een gesprek. En we zien waar het naartoe gaat.
Dit is geen verkooppraatje. Geen pitch.
Dit is een uitnodiging.
Als je herkent wat hier staat — als je voelt dat dit is waar je naar op zoek was zonder te weten wat je zocht — dan weet je wat te doen.
Bel, mail, of app me. We maken tijd.